Une gloire passée

par Sabrina de Vries

𝓓𝓮 𝔀𝓪𝓪𝓻𝓭𝓮 𝓿𝓪𝓷 𝓰𝓮𝓷𝓸𝓮𝓰...

Nostalgie heeft voor mij weinig te maken met terugverlangen naar vroeger. Het zit veel meer in het zien van waarde voor dingen die de tijd hebben doorstaan. Jarenlang fotografeerde ik vooral stillevens. Voorwerpen die al decennialang meegaan en gaandeweg "ongewenst" zijn geraakt. Een verweerde opbergkist. Een emaille kan met afgesleten randen. Een vergeeld stuk handgemaakt kant. Details die makkelijk over het hoofd worden gezien, maar die iets vertellen over een leven dat ooit werd geleefd. Ook oude boerderijtjes en vervallen plekken trekken mij aan, omdat ze karakter en een verhaal hebben. Omdat niet alles strak, nieuw en perfect hoeft te zijn. Een muur waarvan de verf al jaren afbladdert. Hout dat door weer en wind is gevormd. Het zijn plekken waar ik mij bewust ben van tijd en vooral het feit dat je nu moet leven en niet met toekomstdromen.

Sober, tijdloos... nooit kleurloos. Misschien leven we in een maatschappij waarin alles vervangbaar lijkt? Wat vandaag nieuw is, voelt morgen immers alweer achterhaald. Repareren maakt plaats voor weggooien. Geduld voor snelheid. Dat besef kwam misschien wel het sterkst binnen toen ik in de afgelopen vakantie rondliep op Ivanssons Car Cemetery in Zweden. Met mijn camera in de hand doolde ik rond tussen auto's uit de jaren veertig, vijftig en zestig. Ooit waren het kostbare bezit­ten. Technische hoogstandjes van die tijd. Mensen waren er ooit trots op. Nu worden ze door weer, wind en tijd verteerd. Ze staan er al jaren en worden langzaam door de natuur teruggenomen. Mos kruipt over het staal, bomen groeien tussen de carrosserieën en de auto's lijken zich stukje bij beetje over te geven aan de tand des tijds.
Terwijl ik daar liep, realiseerde ik me ook hoe groot het contrast is met de camera waarmee ik fotografeer. Die auto's hadden jaren nodig om van modern naar historisch te veranderen. Mijn camera voelt al gedateerd zodra het volgende model een jaar later op de markt verschijnt. Dat zet wel aan het denken. Niet alleen over spullen, maar ook over de manier waarop we met zijn allen leven.

Rijkdom zit niet in méér/groter/nieuwer. Juist niet. We ontmoetten mensen die bewust eenvoudiger leven. Zelfvoorzienend waar het kan. Minder afhankelijk van alles. Bij het besef dat echte rijkdom niet schuilt in wat je bezit of wat je verdient, maar in de ruimte die je zelf creëert om te leven, te genieten en tevreden te zijn met genoeg.