Un rêve à La Havane par aRtV photography

Een droom in Havana

Een stad waar de zon niet alleen schijnt, maar lijkt te blijven hangen op de muren, de deuren en de gevels. Waar de tijd zich niet haast en waar de kleuren langzaam vervagen onder het genadeloze licht van de Caribische zon. Geel wordt zacht oker, blauw wordt bijna wit en roze krijgt de kleur van een oude herinnering.

Maar sommige kleuren laat de tijd niet vervagen.

Zoals deze jonge vrouw, wandelend door de straten van Havana, onder haar grote parasol. Terwijl de stad rondom haar haar sporen van ouderdom draagt, lijkt zij er bijna vanzelfsprekend deel van uit te maken én er tegelijk bovenuit te komen. Haar kleding, haar beweging, haar aanwezigheid... ze brengt kleur in een straat die door de zon bijna monochroom is geworden.

Het is een moment dat je eigenlijk niet kunt plannen.

Een toevallige ontmoeting tussen licht, architectuur en een voorbijganger die precies op het juiste moment door je beeld loopt. Alsof Havana zelf even heeft besloten een verhaal te vertellen.

De foto werd genomen vanuit een oude open oldtimer, één van die prachtige wagens die zo onlosmakelijk verbonden zijn met het beeld van Cuba. Zelfs de spiegel bleef in beeld staan. Niet storend, maar juist als een kleine herinnering aan het feit dat wij daar niet alleen naar Havana keken...

We reden er midden doorheen.

We waren onderweg naar een bar waar Ernest Hemingway ooit zijn dagen doorbracht en waar hij, naar verluidt, graag zijn drankje liet inschenken. Misschien was het de Mojito, misschien de Daiquiri — maar eigenlijk doet het er niet zoveel toe. In Havana lijken verhalen belangrijker dan feiten.

En misschien is dat precies waarom deze foto voor mij meer is dan een mooie opname.

Ze herinnert me aan een plek waar heden en verleden elkaar nog lijken te ontmoeten. Aan warme avonden, oude auto's, verweerde gevels, muziek die ergens uit een open raam komt en het licht van de zon dat alles een gouden gloed geeft.

En aan die ene vrouw die daar, onder haar parasol, gewoon haar weg vervolgt.

Onwetend van het feit dat ze even onderdeel werd van mijn herinnering.

Havana was voor mij geen bestemming.
Het was een droom waar ik even doorheen mocht rijden.

En eerlijk gezegd...

ik zou er heel graag nog eens mogen zijn.